Bir hekimin nasıl çalıştığı, çalıştığı yerden okunur.

Hekimliğe, insanların anlatmak için yeterli zaman bulamadıklarını fark ettiğim yerden başladım.

Muayenede en çok zaman ayrılan kısım öykü. Şikâyetin kendisi kadar, o şikâyetin etrafındaki hayat da bir şey söylüyor: uyku nasıl, gün nasıl geçiyor, ne zamandır böyle. Bu ayrıntılar sıkıcı görünebilir ama tablonun büyük kısmını onlar kuruyor.

Medikal estetik alanı çoğu zaman bunun tam tersi biçimde işliyor: hızlı karar, hızlı işlem, hızlı sonuç. Burada yavaş taraf tercih ediliyor; karar aynı gün verilmek zorunda değil.

Longevity ve bütüncül tıp başlıkları da aynı yerden geliyor: kişiyi şikâyetinden ibaret görmemek. Bu, kanıta dayalı tıbbın yerine geçen bir şey değil; ona bakarken kullanılan bir çerçeve.